ΟΜΙΛΙΑ ANCA CHISALITA

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ

τῆς  Anca Chisalita*

Εἶμαι στὴν εὐχάριστη θέση νὰ μιλήσω γιὰ αὐτὸ τὸ θέμα φέτος, ποὺ γιορτάζουμε τὰ 135 χρόνια διπλωματικῶν σχέσεων μεταξὺ Ρουμανίας καὶ Ἑλλάδας.

Ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Ρουμανίας εἶναι ἕνα τεράστιο κομμάτι τῆς κοινῆς μας ἱστορίας καὶ τοῦ κοινοῦ πολιτισμοῦ ποὺ δύσκολα μπορεῖς νὰ παρουσιάσεις, χωρὶς νὰ ξεχάσεις κάτι ἢ κάποιον, ἕνα τεράστιο θέμα ποὺ συμπεριλαμβάνει δεκάδες ἱστορικὲς καὶ πολιτιστικὲς προσωπικότητες ἀλλὰ καὶ χιλιάδες ἄλλους ἀνθρώπους ποὺ κέντησαν, ἐπὶ αἰῶνες, τόσο ὄμορφες σχέσεις μεταξὺ τῶν δύο Χωρῶν.

Θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κανεὶς ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς εἶναι τόσο τεράστιος ποὺ ἄφησε ἴχνη παντοῦ στὸν κόσμο, καὶ ἀκόμα πιὸ πολὺ στὴν Εὐρώπη, ὁπότε εἶναι αὐτονόητο νὰ ὑπάρχουν αὐτὰ τὰ ἴχνη καὶ στὴν Ρουμανία.

Ὅμως, ἡ Ρουμάνια καὶ ἡ Ἑλλάδα ἀποτελοῦν ἕνα μοναδικὸ παράδειγμα ἀδελφοποίησης μεταξὺ ἀνθρώπων καὶ πολιτισμῶν.

Ἡ Ἑλλάδα ἔχει ἐπηρεάσει τὴν ρουμανικὴ γλῶσσα, τὴν ἱστορία καὶ τὸν πολιτισμό, καὶ ἡ Ρουμάνια ἔπαιξε σημαντικὸ ρόλο σὲ οὐσιαστικὲς στιγμὲς τῆς Ἑλληνικῆς ἱστορίας, ὅπως εἶναι, γιὰ παράδειγμα, ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση, ἀλλὰ τὸ πιὸ ἰσχυρὸ κοινὸ ποὺ ἔχουν οἱ δύο αὐτὲς χῶρες εἶναι ἡ μακρόχρονη σχέση φιλίας καὶ φιλοξενίας τῶν δύο λαῶν.

Τὸ πιὸ ἰσχυρὸ στίγμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴν Ρουμανία ἀποτελεῖται ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες ποὺ ἔζησαν κατὰ καιροὺς στὴν Ρουμανία, καὶ ποὺ ἔχουν δημιουργήσει ὄχι μόνο στενὲς σχέσεις μεταξὺ τῶν δύο λαῶν καὶ πολιτισμῶν, ἀλλὰ καὶ κοινὴ ἱστορία καὶ τὴν βάση μιᾶς ἱστορικῆς ρουμανο-ἑλληνικῆς φιλίας.

Ἡ Ἑλλάδα εἶχε πάντα μία τεράστια ἐπιρροὴ στὴν πολιτιστικὴ καὶ πνευματικὴ ἀνάπτυξη τῆς Ρουμανίας. Πολὺ στενὰ συνδεδεμένη μὲ τὴν ἱστορία καὶ τὸν πολιτισμὸ εἶναι ἡ συνεισφορὰ τῶν Ἑλληνικῶν κοινοτήτων ποὺ ἔζησαν καὶ ζοῦν στὴν Ρουμανία. Ὑπῆρχαν καὶ ὑπάρχουν Ἕλληνες ποὺ εἶχαν ἕναν σημαντικὸ ρόλο στὴν πολιτιστικὴ ἀλλὰ καὶ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη τῆς Ρουμανίας.

Ἕνα μεγάλο κομμάτι τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Ρουμανίας ἀποτελεῖ ταυτόχρονα καὶ ἕνα κομμάτι τοῦ Ρουμανισμοῦ τῆς Ἑλλάδας.

Πολὺ περιληπτικὰ θὰ σᾶς πῶ ὅτι ἡ παρουσία τῶν Ἑλλήνων στὸ σημερινὸ ρουμανικὸ ἔδαφος ἔχει μία ἱστορία 3000 χρόνια, καὶ ἔφερε ἰσχυρὴ ἐπιρροὴ στὴν πολιτιστική, κοινωνική, οἰκονομικὴ καὶ πολιτικὴ ζωὴ τοῦ χώρου.

Οἱ πρῶτες ἑλληνικὲς ἀποικίες ἱδρύθηκαν τὸν 7^ο αἰῶνα π.Χ. στὶς δυτικὲς ἀκτὲς τοῦ Εὐξείνου Πόντου (Χίστρια, Τόμις, Καλλάτις). Κατὰ τὴν διάρκεια τῶν αἰώνων ὑπῆρξαν περισσότερα κύματα Ἑλλήνων μεταναστῶν, ἀλλὰ καὶ μία μαζικὴ μετανάστευση κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας.

Κυρίως μετὰ τὸ 1821, οἱ σχέσεις τῶν Ἑλλήνων μὲ τὰ Ρουμανικὰ Πριγκιπᾶτα γίνονται ἀκόμα πιὸ στενές. Οἱ Ἕλληνες ἔφτασαν στὴν Ρουμανία στὶς περιοχὲς τῆς Ρουμανικῆς Χώρας καὶ τῆς Μολδαβίας καὶ ἐντάχθηκαν στὴν πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ ζωὴ τῶν ἡγεμονιῶν, ὁρισμένοι φτάνοντας σὲ σημαντικὲς πολιτικὲς θέσεις. Μεταξὺ τοῦ 18ου καὶ 19ου αἰώνα οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἡγεμόνες τῶν δύο χωρῶν διορίζονταν μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων Φαναριωτῶν τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας.

Στὸ δεύτερο μισὸ τοῦ 19^ου αἰώνα, οἱ Ἕλληνες ἦταν οἱ πιὸ πολυάριθμοι ἰδιοκτῆτες τῶν βιομηχανικῶν ἐγκαταστάσεων τῆς Ρουμανίας, ἀλλὰ καὶ στὸν τομέα τῆς ἐκμετάλλευσης τῆς γῆς.

Ἡ Ρουμανία ἦταν ὁ τόπος ὅπου οἱ Ἕλληνες κατέφυγαν ἀπὸ τὴν Βουλγαρία (1913) καὶ τὴν Μικρὰ Ἀσία (1922) ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ἑλληνικοῦ ἐμφυλίου πολέμου (1943 μὲ 1949). Μετὰ τὸ 1990 ὑπῆρξε μία νέα εἰσροὴ τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν ποὺ ἔχουν ἐπανεκκινήσει καὶ ἀναζωογονήσει τοὺς παραδοσιακοὺς δεσμοὺς μεταξὺ τῶν δύο χωρῶν.
Ὁ ἀριθμὸς τῆς Ἑλληνικῆς κοινότητας γνώρισε σημαντικὲς διακυμάνσεις: αὐξάνεται τὸν 19ο καὶ 20ο, τό 1930 ὑπῆρξαν 26.495 ἄτομα, τὸ 1992 - 3.940, καί στὴν συνέχεια, τὸ 2002 - 6513. Ἀνεπίσημες πηγὲς ἐπισημαίνουν σήμερα περίπου. 14.000 ἄτομα, ἐκ τῶν ὁποίων 4.000 ἑλληνόφωνοι. Ἀπὸ τὸ 1989 λειτουργεῖ στὴν Ρουμανία ἡ Ἕνωση Ἑλλήνων Ρουμανίας, μὲ 22 τοπικὲς κοινότητες σὲ ὅλη τὴν Ρουμάνια.

Ἡ Ἑλληνικὴ Κοινότητα τῆς Ρουμάνιας καὶ ἡ Ρουμάνικη Κοινότητα τῆς Ἑλλάδας εἶναι ἡ πιὸ ἰσχυρὴ γέφυρα μεταξὺ τῶν δύο λαῶν. Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς πῶ ὅτι ὑπάρχουν σήμερα 45.000 Ρουμᾶνοι ποὺ ζοῦν στὴν Ἑλλάδα. Οἱ περισσότεροι ἦρθαν μετὰ τὸ ‘90, ἀλλά πολλοὶ ἦρθαν πιὸ πρίν.

Στοὺς τελευταίους δύο αἰῶνες, διακρίνουμε τρεῖς ἱστορικὲς στιγμὲς τῶν Ἑλλήνων ποὺ ἦρθαν στὴν Ρουμανία.

1. Οἱ οἰκονομικοὶ μετανάστες - Τὸν 19^ο καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ 20^ου αἰώνα πολλοὶ Ἕλληνες ἐγκαταστάθηκαν στὴν Ρουμάνια καὶ ἀνέπτυξαν σημαντικὸ ἐμπόριο,
2. Οἱ πολιτικοὶ προσφυγὲς - στὴν δεκαετία τοῦ ’50 - ‘60 ἦρθαν καὶ δημιούργησαν ἕνα σημαντικὸ πολιτιστικὸ καὶ πνευματικὸ ἄνοιγμα μεταξὺ τῶν δύο λαῶν,
3. Μετὰ τὸ ’90, ἕνα νέο κῦμα ἐπενδυτῶν καὶ φοιτητῶν ἐπιλέγουν τὴν Ρουμάνια γιὰ τὶς ἐπιχειρήσεις καὶ τὶς σπουδὲς τους.

Ι. Ἡ οἰκονομική μετανάστευση τοῦ 1830-1950

Μὲ τὸ ἄνοιγμα ποὺ φέρνει ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση καὶ κυρίως μετὰ τὴν συνθήκη τῆς Ἀδριανούπολης τὸ 1829, μὲ τὴν ὁποία ἐπιστρέφεται ἡ πόλη τῆς Βραΐλας στὴν Ρουμανικὴ χώρα καὶ δημιουργεῖ ἕνα θετικὸ οἰκονομικὸ περιβάλλουν μέσω τῆς ἀπελευθέρωσης τοῦ ἐμπορίου στὸν Δούναβη καὶ στὴν Μαύρη Θάλασσα, αὐξάνοντας καὶ τὴν οἰκονομικὴ ἑλκυστικότητα τῶν ρουμανικῶν πριγκιπάτων.

Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἡ Βραΐλα ἀναπτύσσεται σὲ σημαντικότερο λιμάνι στὸν Δούναβη καὶ προσελκύει ἕνα μεγάλο ἀριθμὸ μεταναστῶν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ποὺ εἶχαν ἐνδιαφέρον νὰ ἀναπτύξουν τὶς ἐπιχειρήσεις τους.

Ἔτσι, σὲ λίγο, οἱ Ἕλληνες θὰ γίνουν ἡ δεύτερη σημαντικότερη ἐθνικὴ ὁμάδα στὰ ρουμανικὰ πριγκιπᾶτα μετὰ τοὺς Ρουμάνους. Τὰ αἴτια ἄφιξης πολλῶν Ἑλλήνων ἐκείνη τὴν ἐποχὴ στὴν Βραΐλα, δὲν εἶναι μόνο οἰκονομικά, εἶναι καὶ πολιτικά, ὅπως εἶναι ἡ ἀποφυγὴ ἀπὸ τὶς πιέσεις τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Οἱ Ἕλληνες ἔψαχναν ὄχι μόνο ἕνα πιὸ εὐήμερο τόπο ἀλλὰ καὶ πιὸ σταθερὸ πολιτικὰ καὶ κοινωνικά.

Οἱ πιὸ πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς Ἕλληνες ποὺ ἐγκαθίστανται στὴν περιοχή, εἶναι ἐπιχειρηματίες στὸν ναυτικὸ τομέα, ἔμποροι καὶ ἐφοπλιστές. Ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς Ἕλληνες οἱ πιὸ πολλοὶ προέρχονταν ἀπὸ τὰ νησιά, καὶ κυρίως τοῦ Ἰονίου Πελάγους ὅπως: ἡ Κέρκυρα, οἱ Παξοί, ἡ Λευκάδα, ἡ Ἰθάκη, ἡ Κεφαλλονιὰ καὶ τὰ Κύθηρα. Ἐκτὸς ἀπὸ ἐμπόρους, ἐφοπλιστές, ναυτικούς, βιομήχανους, ὑπῆρχαν καὶ ἰσχυροὶ τραπεζῖτες ὅπως ὁ Χρυσοβελόνης καὶ ἄλλοι.

Θὰ ἤθελα νὰ ἀναφέρω ξεχωριστὰ μερικοὺς γνωστοὺς Ἕλληνες εὐεργέτες ποὺ ἔζησαν καὶ ἀποτελέσαν συμαντικὸ ἔργο καὶ στὴν Ρουμάνια. Πρόκειται γιὰ τὸν Εὐάγγελο Ζάππα (1800 – 1865), τὸν Ἀπόστολο Ἀρσάκη (1792-1874), ὁ ὁποῖος γιὰ ἕνα σύντομο χρονικὸ διάστημα ἦταν Πρωθυπουργὸς καὶ Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς Ρουμανίας, καὶ τὸν Παναγῆ Χαροκόπο (1835-1911) ποὺ ἵδρυσε τὴν Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία στὸ Βουκουρέστι.

Ὁ Εὐάγγελος Ζάππας, γνωστὸς καὶ γιὰ τὸ Ζάππειο Μέγαρο, ἔζησε στὴν Ρουμανία ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ σημαντικοὺς ἐπιχειρηματίες, ἀπὸ τὸ 1831 μέχρι τὸν θάνατό του τὸ 1865, καί εἶχε τεράστια συμμετοχὴ στὴν πολιτιστικὴ ζωὴ τῆς Ρουμανίας. Ὁ Ζάππας ἀναβίωσε τοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ στὴν Ρουμανία διοργάνωσε ἀγῶνες στὴν πόλη ποὺ ἔζησε, στὸ Μπροστένι, ὅπου ἐπίσης ἵδρυσε ἕνα σχολεῖο ποὺ φέρει τὸ ὄνομά του καθὼς καὶ μία ἐκκλησία. Τὴν πιὸ σημαντικὴ συμμετοχὴ τὴν εἶχε στὴν ἵδρυση τῆς Ρουμανικῆς Ἀκαδημίας ἀλλὰ καὶ στὴν δημιουργία τοῦ Μεγάλου Λεξικοῦ τῆς Ρουμανικῆς Γλώσσας, τὸ ὁποῖο ὑποστήριξε, ὅπως καὶ τὶς πρῶτες μεταφράσεις τῆς Ἀκαδημίας. Ὁ κύριος ἀποδέκτης τῶν εὐεργεσιῶν του ἦταν ἡ Ἑλλάδα. Ἡ πιὸ ἐντυπωσιακὴ ἐκδήλωση τῆς προσφορᾶς τοῦ Εὐάγγελου Ζάππα πρὸς τὴν Ἑλλάδα ἦταν τὸ ἐγχείρημα ἀναβίωσης τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων.

Ὁ Ἀπόστολος Ἀρσάκης (6 Ἰανουαρίου 1792 - 16 Ἰουλίου 1874) ἦταν Ἕλληνας εὐεργέτης καὶ πολιτικὸς στὴν Ρουμανία, ὅπου διετέλεσε καὶ πρωθυπουργός. Ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους εὐεργέτες στὴν Ἑλλάδα τοῦ 19^ου αἰώνα, ἐνῶ τὴν ἴδια στιγμὴ ἔγινε μία ἡγετικὴ πολιτικὴ προσωπικότητα στὴν Ρουμανία.

Μὲ τὶς ἀλλαγὲς στὴν Ρουμανία μετὰ τὸ 1944, καὶ μὲ τὸ νέο καθεστὼς ποὺ ἀπαγορεύει τὴν ἰδιωτικὴ ἰδιοκτησία καὶ ὑποχρεώνει τὴν ἐπιλογὴ μόνο μίας ἰθαγένειας, πολλοὶ Ἕλληνες ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς κοινότητες τῆς Βραΐλας, ἀναγκαστῆκαν νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Ἑλλάδα, τὴν χώρα τὸν παππούδων τους πια. Ταυτόχρονα, σὲ μία ἀντίστροφη ροή, μετὰ τὸν ἐμφύλιο πόλεμο, Ἕλληνες τῆς Ἑλλάδας, ἀναγκασμένοι, ἔφευγαν καὶ ἔρχονταν στὴν Ρουμάνια, ὡς οἱ πολιτικοὶ προσφυγές.

ΙΙ. Οἱ πολιτικοὶ πρόσφυγες

Μετὰ τὸν ἐμφύλιο, ἀπ'τὸ 1948 πάνω ἀπὸ 12.000 Ἕλληνες πρόσφυγες ἔρχονται στὴν Ρουμανία, ἡ ὁποία τοὺς ἀποδέχεται, τοὺς παρέχει φιλοξενία καὶ τοὺς ὑποστηρίζει.

Μεταξὺ αὐτῶν καὶ πολλὲς προσωπικότητες τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Ὁ Μενέλαος Λουντέμης, ὁ Δῆμος Ρέντης, ὁ ζωγράφος Θανάσης Φάμπας, ὁ γλύπτης Κώστας Ζούρλας. Στὸ Βουκουρέστι λειτουργοῦν ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἕνας ραδιοφωνικὸς σταθμὸς καὶ δημοσιεύονται διάφορα δημοσιεύματα τῶν πολιτικῶν προσφύγων.

Αὐτὸς ὁ πυρῆνας τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ στὴν Ρουμάνια ὄχι μόνο δημιούργησε καλλιτεχνικὸ ἔργο ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια στὴν Ρουμάνια, ἀλλὰ παράλληλα κέντησε καὶ ἰσχυρὲς συνεργασίες μὲ Ρουμάνους καλλιτέχνες καὶ συγγραφεῖς, δημιουργώντας γέφυρες μεταξὺ τῶν δύο πολιτισμῶν.

Ὁ Λουντέμης, ὁ Ρέντης, ἡ Ρίτα Μπούμη Πάπα, ὁ Ρίτσος, μεταφράζονται στὰ Ρουμανικά, καὶ οἱ ἴδιοι μεταφράζουν ρουμανικὴ λογοτεχνία στὰ ἑλληνικά, ἀποκτᾶνε φιλίες μὲ Ρουμάνους συγγραφεῖς καὶ σηματοδοτοῦν ἕνα σπάνιο πολιτιστικὸ ρουμανο – ἑλληνικὸ περιβάλλον.

Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους καλλιτέχνες, ὅπως ὁ ζωγράφος Θανάσης Φάμπας, ὁ ὁποῖος γίνεται πολὺ γνωστὸς στὴν Ρουμανία ἀλλὰ καὶ στὴν Ἑλλάδα, καὶ στὸ τέλος τῆς ζωῆς του ἐπιστρέφει στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸν Βόλο ὑπάρχει μουσεῖο ἀφιερωμένο σὲ αὐτόν.
Καὶ εἶναι ἀκόμα πολλοὶ ἄλλοι Ἕλληνες καλλιτέχνες, ποὺ δημιούργησαν στὴν Ρουμανία καὶ ποὺ ἐπέστρεψαν στὴν Ἑλλάδα ὄχι μόνο λόγω τῆς μεγάλης τοὺς ἀγάπης, ἀλλὰ καὶ μὲ πολλὲς ὄμορφες ἀναμνήσεις.

Ὅλοι αὐτοὶ μετέφεραν τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμὸ στὴν Ρουμανία, καὶ μετά, στὴν ἐπιστροφή τους στὴν Ἑλλάδα φέρνουν τὸ ρουμανικό στοιχεῖο στὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμό. Καὶ φέρνουν ἀναμνήσεις, φιλίες, τὰ ρουμάνικα, ποὺ μιλᾶνε καὶ αὐτοὶ καὶ τὰ παιδιά τους, ἐκ τοὺς ὁποίους οἱ πιὸ πολλοὶ σπούδασαν στὴν Ρουμανία.

ΙΙΙ. Τὸ νέο κῦμα - ἐπενδύτες καὶ φοιτητές.

Ἕλληνες φοιτητὲς στὴν Ρουμάνια. Πρὶν τὸ 1990, ἀλλά καὶ κυρίως μετά, χιλιάδες Ἕλληνες φοιτητὲς σπούδασαν στὴν Ρουμανία, κυρίως ἰατρική, ἀλλὰ καὶ ἄλλες εἰδικότητες.

Σήμερα, συναντᾶμε χιλιάδες Ἕλληνες γιατροὺς ποὺ σπούδασαν ἰατρικὴ στὴν Ρουμανία, καὶ κάθε χρόνο συνεχίζουν καὶ πηγαίνουν ἑκατοντάδες φοιτητές. Ἐπιστρέφουν στὴν Ἑλλάδα ὄχι μόνο μὲ ἕνα ἐπάγγελμα καὶ μία καινούργια γλῶσσα, ἀλλὰ καὶ μὲ πολὺ καλὲς ἀναμνήσεις καὶ μὲ μεγάλη ἀγάπη γιὰ τὴν Ρουμανία.

Ἀξίζει νὰ σημειώσουμε εδώ  ὅτι κάθε χρόνο ὀργανώνουμε μία συνάντηση / συνέδριο μὲ τοὺς Ἕλληνες γιατροὺς ποὺ σπούδασαν στὴν Ρουμανία.

Ἑλληνικὲς ἐπενδύσεις στὴν Ρουμάνια
Μετὰ τὸ 1990, πολλοὶ Ἕλληνες ἐπενδυτὲς ἄνοιξαν ἐπιχειρήσεις στὴν Ρουμανία. Στὸ τέλος τοῦ Αὐγούστου τοῦ 2015, στὴν Ρουμάνια ἦταν ἐγγεγραμμένες 6.190 ἑταιρεῖες μὲ συνολικὸ ἑλληνικὸ κεφάλαιο 1,7 δισ. εὐρώ, δηλαδὴ 4,57% ἀπὸ τὸ σύνολο τοῦ ξένου κεφαλαίου στὴν Ρουμανία.

Ἡ οἰκονομικὴ συνεργασία εἶναι ἕνα πεδίο κορυφῆς στὶς διμερεῖς μας σχέσεις. Ἡ Ἑλλάδα ἀποτελεῖ τὸν 6^ο ξένο ἐπενδυτὴ στὴν Ρουμανία, μὲ ἐπενδύσεις στοὺς σημαντικότερους τομεῖς τῆς οἰκονομίας μας: τῶν τηλεπικοινωνιῶν καὶ τῶν τραπεζῶν, συμβουλευτικὲς ὑπηρεσίες, χρηματοοικονομικὲς ὑπηρεσίες, ἀσφάλειες, βιομηχανία τροφίμων, ἠλεκτρονικῶν εἰδῶν. Ἡ Ἑλλάδα συμμετεῖχε στὶς πιὸ σημαντικὲς ἰδιωτικοποιήσεις στὴν Ρουμανία, ὅπως ἡ ἐθνικὴ ἑταιρεία τηλεπικοινωνιῶν, καὶ τῶν τραπεζῶν. Μερικὲς ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἑλληνικὲς ἑταιρεῖες καὶ τράπεζες βρίσκονται στὴν ἀγορὰ τῆς Ρουμανίας, ἀλλὰ ἡ ραχοκοκαλιὰ τῆς οἰκονομικῆς μας συνεργασίας εἶναι ὁ μεγάλος ἀριθμὸς τῶν μικρῶν καὶ μεσαίων ἐπιχειρήσεων.

Παρὰ τὴν οἰκονομικὴ κρίση, οἱ διμερεῖς ἀνταλλαγὲς μεταξὺ τῆς Ρουμανίας καὶ τῆς Ἑλλάδας συνέχισαν νὰ αὐξάνονται, ἀποδεικνύοντας τὸ δυναμικὸ τῶν ἀγορῶν μας. Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2014 οἱ διμερεῖς συναλλαγές μας ἀνέρχονταν σὲ 1,3 δισ. εὐρὼ καὶ στὸ τέλος τοῦ Ἰουνίου τοῦ 2015, ἦταν ὕψους 740 ἐκατ. εὐρώ, σημειώνοντας αὔξηση τῆς τάξης τοῦ 10%, σὲ σύγκριση μὲ τὴν ἴδια περίοδο τοῦ προηγούμενου ἔτους. Αὐτὸ εἶναι μιὰ πολὺ ἐνθαρρυντικὴ ἐξέλιξη. Τὴν ἴδια στιγμή, στὸ τέλος τοῦ Αὐγούστου 2015, στὴν Ρουμανία, καταγράφηκαν 6.190 ἑταιρεῖες μὲ ἑλληνικὰ κεφάλαια, ποὺ ἀνέρχονται σὲ συνολικὸ ἐπενδεδυμένο κεφάλαιο 1,7 δισ. εὐρὼ καὶ ἀντιπροσωπεύουν 4,57% τοῦ συνολικοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἐπιχειρήσεων μὲ τὸ ξένο κεφάλαιο στὴν Ρουμανία, ἡ ὁποία τοποθετεῖ τὴν Ἑλλάδα στὴν 6^η θέση ὡς ξένο ἐπενδυτὴ στὴν χώρα μας.

* Ἡ Anca Chisalita εἶναι Πολιτιστικὴ Ἀκόλουθος τῆς Ρουμανικῆς Πρεσβείας στὴν Ἑλλάδα.