ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΣΗΦΑΚΑΚΗ - ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΟΔΕΓ

Κυρίες καὶ Κύριοι,

Ἐκ μέρους τοῦ Ὀργανισμοῦ γιὰ τὴν Διάδοση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας, τὸν ὁποῖο ἐκπροσωπῶ, ὡς ἀντιπρόεδρος, ἔχω τὴν χαρὰ καὶ τὴν τιμὴ νὰ σᾶς καλωσορίσω σ' αὐτὴν τὴν φιλόξενη αἴθουσα τοῦ Χίλτον, στήν ἀποψινὴ ἡμερίδα μὲ θέμα «Ἀπὸ τὰ Ἀρχαῖα στὰ Νέα Ἑλληνικὰ» τὴν ὁποία διοργανώνει ὁ Ὀργανισμός μας σὲ συνεργασία μὲ τὸ σχολεῖο «Μέγας Ἀλέξανδρος». Εὐχαριστοῦμε θερμὰ ὅλους τοὺς ἐκλεκτοὺς προσκεκλημένους καὶ παρισταμένους καὶ πολὺ περισσότερο τοὺς ὁμιλητὲς ποὺ σὲ λίγο θὰ μᾶς δώσουν τὴν ἐμπεριστατωμένη ἄποψὴ τοὺς γιὰ τὸ θέμα.

Ἡ Ἡμερίδα αὐτὴ ἐντάσσεται στὰ πλαίσια τῶν δραστηριοτήτων τοῦ Ὀργανισμοῦ μας ποὺ ἔχει σχεδὸν ἀποκλειστικό του σκοπὸ τὴν διάδοση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας, αὐτὸ ἄλλωστε ποὺ ἐπαγγέλλεται καὶ μὲ τὸν τίτλο του.

Παρὰ τὶς ἀντίθετες ἀπόψεις, ποὺ εἶναι κυρίως συντεχνιακές, πιστεύουμε ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα ἔχει μία ἀδιάσπαστη συνέχεια καὶ ὁμιλεῖται κατὰ τὶς συμβατικὲς τοποθετήσεις τουλάχιστον ἐπὶ 4.000 χρόνια. Ἡ συνεχὴς καὶ ἀδιάκοπη χρήση της ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀκόμα καὶ σήμερα μιλοῦμε τὴν ἴδια γλῶσσα τοῦ Ὁμήρου. Κι αὐτὸ γιατὶ σχεδὸν ὅλες οἱ Ὁμηρικὲς λέξεις ἔχουν διασωθεῖ στὴν παραγωγὴ λέξεων ἢ καὶ αὐτούσιες.

Σύμφωνα μὲ τὸ Μέγα Λεξικὸν τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης τῶν Η. LIDDELL καί R. SCOTT ἡ νεοελληνικὴ γλῶσσα ἔχει διασώσει ἀπὸ τὴν ἀρχαία: τὸ λεξιλόγιό της, τὴν δήλωση προσώπων καὶ ἀριθμῶν τῶν ρημάτων μὲ καταλήξεις καὶ ὄχι μὲ ἀντωνυμίες, τὴν ἐλεύθερη τοποθέτηση τῶν λέξεων στὴν πρόταση, τὴν μονολεκτικὴ δήλωση τῶν διαθέσεων, τὰ τρία γένη καὶ τὶς πτώσεις στὰ ὀνόματα, τὸν τονισμὸ στὶς τρεῖς τελευταῖες συλλαβὲς τῶν λέξεων καὶ πρὸ πάντων τὴν ἰσχυρὴ δύναμή της νὰ πλάθει σύνθετες λέξεις.

Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Ὀργανισμός μας ἀντιμετωπίζει ὡς ἑνιαῖο θέμα τὴν Ἀρχαία καὶ τὴν Νέα Ἑλληνικὴ Γλώσσα. Δείχνουμε ἐνδιαφέρον καὶ ἐνισχύουμε τὴν ἐκμάθηση τῆς Νεοελληνικῆς Γλώσσας ὅπου μποροῦμε ἐκτὸς τῆς Ἑλλάδος καὶ ἀναφέρω τὴν Κάτω Ἰταλία, (Ἀπουλία, Καλαβρία, Σικελία), τὴν Οὐκρανία, τὴν Γεωργία, τὴν Βόρεια Ἤπειρο, τὰ Σκόπια, ἀλλὰ καὶ τὴν διδασκαλία τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς ὅπου ἐπίσης μποροῦμε. Ἔτσι ἐξηγεῖται καὶ τὸ πολὺ πρώιμο ἐνδιαφέρον μας γιὰ τὴν καθιέρωση πανελλήνιου ἐτήσιου διαγωνισμοῦ στὰ σχολεῖα τόσο τὰ δικά μας, ὅσο καὶ τῆς Εὐρώπης καὶ τοῦ Μεξικοῦ, γιὰ τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικά, ποὺ τελικὰ ξεκινήσαμε τὸ 1997 καὶ γιὰ κάποια χρόνια διεξήχθη μόνο ἀπὸ τὸν Ὀργανισμό μας μὲ τόση ἐπιτυχία, ὥστε νὰ χαρακτηριστεῖ ὡς θεσμὸς καὶ ἀπὸ τὸν τότε Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας κ. Κων/νο Στεφανόπουλο, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν τωρινό, κύριο Κάρολο Παπούλια. Σήμερα ὁ διαγωνισμὸς αὐτὸς διοργανώνεται ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας σὲ συνεργασία μὲ τοὺς φορεῖς τῆς Πανελλήνιας Ἕνωσης Φιλολόγων, τῆς Ἑταιρείας Ἑλλήνων Φιλολόγων, τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου, τῆς Ἑλληνικῆς Γλωσσικῆς Κληρονομιᾶς, τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Πολιτιστικοῦ Κέντρου Δελφῶν καὶ τοῦ Ὀργανισμοῦ μας.

Στὶς δραστηριότητες ἐπίσης τοῦ Ὀργανισμοῦ μας περιλαμβάνεται καὶ ἡ ἔκδοση τοῦ περιοδικοῦ μας μὲ τίτλο <ἘΛΛΗΝΙΚΗ, ΔΙΕΘΝΗΣ ΓΛΩΣΣΑ> τὸ ὁποῖο ἀποστέλλεται δωρεὰν στὰ μέλη μας, καὶ σὲ ὅλες τὶς ἕδρες τῆς ἀρχαίας καὶ νέας ἑλληνικῆς γλώσσας στὰ Πανεπιστήμια σ' ὅλον τὸν κόσμο, καθὼς καὶ ἡ πραγματοποίηση ἀπὸ τὸ 1989 καὶ ἑξῆς, κάθε τρία χρόνια ἑνὸς γλωσσικοῦ συνεδρίου μὲ διαφορετικὸ πάντοτε θέμα. Τὸ τελευταῖο αὐτὸ συνέδριο ἔγινε στὸ Μεσολόγγι τὸ 2008 ἐνῶ ἑτοιμάζεται ἤδη τὸ ἑπόμενο μὲ θέμα τὶς Παρευξείνιες Ἑλληνικὲς Διαλέκτους.

Ἡ ἐπιτυχία τῶν ἐνεργειῶν μας ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι πολλὲς δραστηριότητές μας ἔχουν τὴν αἰγίδα τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας καὶ ἀπὸ τὸν προηγούμενο Πρόεδρο, τὸν κ. Κων/νο Στεφανόπουλο καὶ ἀπὸ τὸν τωρινό. Πολλὲς φορὲς ἐπίσης ἡ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τότε ποὺ ἦταν Πρόεδρός της ὁ κ. Ἀπόστολος Κακλαμάνης ἐνίσχυσε τόσο ἠθικὰ ὅσο καὶ ὑλικὰ τὶς προσπάθειές μας.

Ἀποτελεῖ, λοιπόν, καὶ ἡ σημερινὴ ἡμερίδα μέρος τῶν δραστηριοτήτων μας καὶ πιστεύουμε ὅτι θὰ σημειώσει τελικὰ ἐπιτυχία. Εἶναι σίγουρο ὅτι ὑπάρχει ἕνα σημαντικὸ πρόβλημα σ' αὐτοὺς ποὺ μαθαίνουν Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ : γιατὶ ἡ γνώση τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς περιορίζεται μόνο σ' αὐτὴν καὶ δὲν ἐπεκτείνεται καὶ στὰ Νέα Ἑλληνικά. Πραγματικὰ πολλοὶ μαθητές, φοιτητὲς Εὐρωπαϊκῶν χωρῶν, ἐνῶ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ἐκμάθηση τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς, ἐν τούτοις οἱ γνώσεις τοὺς παραμένουν μόνο σ' αὐτὴ καὶ δὲν ἐπεκτείνονται καὶ στὴν νέα ἑλληνική. Προφανῶς ἕνας ἰσχυρὸς ἀνασταλτικὸς παράγοντας εἶναι ἡ ἐρασμιακὴ προφορά, μὲ τὴν ὁποία διδάσκεται ἡ Ἀρχαία Ἑλληνικὴ στὰ ξένα Πανεπιστήμια. Γι' αὐτοὺς τοὺς φοιτητὲς ἀλλὰ καὶ τοὺς μαθητὲς τὸ ἀσφαλέστερο βῆμα ἀποτελεῖ ἡ κατάργηση αὐτῆς τῆς προφορὰς, πράγμα ποὺ θὰ καταδείξει ἄμεσα τὴν συνέχεια τῆς ἀρχαιοελληνικῆς μὲ τὴν νεοελληνικὴ γλῶσσα καὶ θὰ διευκολύνει τὴν ἐκμάθησή της. Σημαντικὴ ὅμως αἰτία εἶναι καὶ ἡ ἄγνοια τῆς σχέσης ποὺ ὑπάρχει ἀνάμεσα στὴν Ἀρχαία καὶ τὴν Νέα Ἑλληνική. Δὲν γνωρίζουν ἐπίσης τὸ πλῆθος τῶν ἑλληνικῶν λέξεων ποὺ ὑπάρχουν στὴν γλῶσσα τους καὶ τὸ ὁποῖο χρησιμοποιοῦν, χωρὶς νὰ τὸ ξέρουν καὶ οἱ ἴδιοι. Εἶναι σίγουρο ἀκόμα ὅτι λείπει ἡ ἐνθάρρυνση, τὸ ἐρέθισμα. Αὐτὸς εἶναι προφανῶς καὶ ὁ σκοπὸς τῆς σημερινῆς ἡμερίδας :πὼς ἀπὸ τὴν γνώση τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς θὰ ὁδηγηθοῦμε στὴν γνώση τῆς Νέας Ἑλληνικῆς. Ἀσφαλῶς ὑπάρχει τρόπος, ὑπάρχουν προγράμματα, ἐκπαιδευτικὸ ὑλικό, γίνεται προσπάθεια. Γιὰ ὅλα αὐτὰ θὰ ἀκούσουμε ἀμέσως τώρα ἀπὸ τοὺς ὁμιλητές μας, τοὺς ὁποίους καὶ εὐχαριστοῦμε πολὺ καὶ πάλι.